Een balletmeisje luistert toch niet naar hardrockmuziek en gaat niet uit haar dak met oorverdovende metalmuziek…
Mirella Simoncini deed dat dus wel in haar jonge jaren. Zij viel voor de intensiteit, de passie en de virtuositeit in de metalmuziek.
Inmiddels heeft Mirella met diezelfde ingrediënten al (bijna) 25 jaar haar eigen balletschool opgebouwd: Studio Simoncini.
HAAR PERSOONLIJKE VERHAAL
Over dans, muziek, vallen en opnieuw beginnen
ANTWERPEN
Op haar vijftiende werd zij aangenomen op de Koninklijke Balletschool Antwerpen (Het Stedelijk Instituut voor Ballet).
Waar de meeste ouders hun kind voor een opleiding in het buitenland naar een internaat of gastgezin zouden laten gaan, werd er voor Mirella een kamer gehuurd. Ze ging er alleen wonen. Als er geen repetities of voorstellingen waren, kon ze tijdens schoolvakanties of weekenden terug naar Nederland, naar haar ouders.
“Mijn ouders leken het normaal te vinden. Toen ik met een huissleutel en een creditcard op de trein werd gezet, dacht ik dus ook dat het normaal was. Maar er was in die tijd (1985) nog geen internet en geen mobiele telefoon, mijn enige contact met thuis was de telefooncel op straat waar ik naartoe kon lopen. Ik had geen telefoon op mijn kamer. Op school wist niemand dat ik alleen woonde. ’s Avonds was ik te moe om over de situatie na te denken. Ik maakte eten voor mezelf, maakte geen huiswerk, ging slapen en verscheen de volgende dag weer op school”
“De balletlessen gaven mij kracht, tijdens het dansen kon ik mezelf voelen en vergat ik de wereld om me heen. Terug op mijn kamer draaide ik hardrock muziek om mezelf daarin te verliezen. Als ik een keer ziek was, was het moeilijk. Dan bleef ik in bed liggen in de hoop dat de buikpijn of misselijkheid snel zou zakken. Er was geen volwassene aan wie ik op zo’n moment om hulp kon vragen.”
Op haar achttiende gaat Mirella terug naar Nederland en studeert ze enige tijd aan de Rotterdamse Dansacademie, tegenwoordig Codarts. De jaren in België hebben veel met haar gedaan. Ook de complexe relatie met haar ouders is een bepalend onderdeel van haar leven. En wanneer zij ook nog een blessure krijgt, neemt Mirella een besluit: ze neemt voor onbepaalde tijd afscheid van de danswereld.
“Ik wilde meer van het leven zien. Niet alleen rond blijven hangen in de balletwereld.”
HILVERSUM
Mirella volgt haar fascinatie voor hardrockmuziek en komt terecht op het Mediapark in Hilversum. Ze krijgt een eigen radioprogramma bij de publieke omroep met hardrockmuziek. Het uitstapje naar de omroep blijkt langer te duren. Mirella gaat werken op de televisieredactie en maakt muziekprogramma’s en radiodocumentaires voor de landelijke publieke omroep.
Wanneer ze verschillende radiodocumentaires maakt over dansers en choreografen, keert haar interesse in de danswereld terug en gaat Mirella opnieuw balletlessen volgen. Ook geeft ze af en toe balletlessen in de school van haar moeder. Wanneer haar moeder stopt met lesgeven, neemt Mirella de school over.
“Ik kan intens opgaan in iets wat mij raakt of interesseert. Dat was zo met dans, later met muziek en radio en uiteindelijk weer met dans. Toen ik begon met lesgeven was het een zoektocht. Waar zit mijn kracht, wat vind ik leuk en waarom wil ik lesgeven?
BALLETSCHOOL
“Mijn liefde voor dans en nieuwsgierigheid naar het leven zijn enorm. Daardoor heb ik veel mooie dingen meegemaakt. Ik ben niet bang om te voelen en ik wil alles begrijpen. Dat is mooi, maar soms onhandig. Ik heb moeten leren om niet alles te blijven analyseren en om de hoeveelheid informatie die ik in één keer kan binnenkrijgen bij emotioneel complexe situaties op een prettige manier te verwerken.”
“Tegelijkertijd ontdekte ik dat mijn vermogen om meerdere lagen tegelijk te zien een van mijn sterke punten is bij het geven van balletlessen.
Soms vraag ik een leerling dezelfde beweging meerdere keren te herhalen. Dan vormt zich een afbeelding in mijn hoofd waarin ik mentale en fysieke verbindingen zie lopen. Soms heeft dat een grappig resultaat. Bijvoorbeeld dat ik vertel dat de leerling haar handen bizar hoog in de lucht moet houden als ze een pirouette draait. Het resultaat is een perfecte eerste positie van de armen netjes boven de navel. Dat de plaatsing van de armen eerst niet lukte was geen technische fout maar een mentale blokkade”.
VALLEN
“Het snelle denken en veel aanvoelen heeft mij veel gebracht in mijn werk als balletdocent. En uiteindelijk heeft het mij in mijn privéleven beschermd en me geholpen om door een moeilijke periode heen te komen.”
“Toen het bij ons achter de voordeur helemaal mis ging heb ik moeten leren dat opgeven soms de enige weg is om te winnen. Zonder er te diep op in te willen gaan, mijn familie kwam in een drama terecht waarbij mijn vader onverwachts en voorgoed naar het buitenland vetrok en ik de gecompliceerde relatie met mijn moeder niet meer volhield. Ik herinner mij dat ik thuis in de gang op de grond zat en het gevoel had dat zelfs de telefooncel waar ik als tiener naartoe kon lopen nu ook weg was.”
“Uiteindelijk heb ik geaccepteerd dat ik op dat moment moest stoppen met mijn familie te willen redden. Soms kan je iets niet oplossen en moet je het loslaten. Dat was de prijs die ik betaalde en tegelijkertijd mijn redding. Ik ben rechtop gaan zitten in de gang en dacht letterlijk: ik kan helemaal niets meer, maar ik kan wel een kopje thee zetten.”
THEE
“Ik ben opgestaan en heb dat kopje thee gemaakt. Ik heb lang geprobeerd om het leven en de mensen om mij heen te begrijpen, maar uiteindelijk gaat het erom dat je jezelf begrijpt en blijft voelen.”
“De balletschool is voor mij meer dan gewoon werk. Ook tijdens die moeilijke periode gaf het lesgeven mij iets moois, het plezier van de leerlingen gaf me kracht en bracht rust. Ik heb inmiddels leerlingen die al meer dan twintig jaar bij me dansen. En ja, we maken veel met elkaar mee op de balletschool. Daarnaast werk ik al een paar jaar als vrijwilliger voor Slachtofferhulp Nederland. Ook dat doe ik met liefde. Ik ben dankbaar en ook wel verrast dat er telkens weer nieuwe passies in mijn leven komen.”
Lees ook de Geschiedenis van de balletzaal op de Toussaintkade
